Ik heb eindelijk m'n fototoestel eens meegenomen naar het weeshuis dus nu kunnen jullie eens zien waar ik mijn dagen hier doorbreng.
Ik heb wel alleen nog maar foto's genomen van de buitenkant, ik weet niet of het veel zou geven als ik binnen fotografeer. Het is er zo klein en meestal zo een boeltje dat je niet echt veel zou zien.
De voorgevel is al netjes gerenoveerd en ze hebben een nieuw dak sinds dit jaar dus de voorzijde ziet er best wel goed uit. Net buiten beeld ligt er een vieze gracht vol dode ratten die iets minder fotogeniek is. Het ding linksonder op de foto is een soort hoge staander waar je je vuilzakken op zet wanneer het vuilnis opgehaald wordt. Op die manier kan er geen ongedierte aan knagen.
Een normale dag verloopt als volgt:
- Ergens tussen 10u en 10u30 vertrek ik met mijn fiets naar het weeshuis. Dit is een helse tocht in de brandende zon over hobbels en door putten waardoor ik vrijwel dagelijks de ketting van mijn topfiets er weer moet opleggen ergens halverwege. Dit alles terwijl half Suriname (de mannelijke helft dus) naar me claxonneert, roept, fluit, psssst, kusgeluidjes maakt en 'bakra' naar me roept. Bakra is een soort van scheldwoord voor blanken in het Sranantongo. Een beetje alsof we in Antwerpen naar alle Arabisch ogende mensen 'tchouf' zouden roepen ofzoiets. Ik probeer alles gewoon te negeren omdat ik geen problemen wil krijgen, maar ik begin het stilletjes aan zat te worden. Ik heb dus continu fantasietjes waarbij ik mannen uit hun auto sleur en met hun hoofd op de borduur knal of iets terugroep zoals: "NEE IK BEN JE SCHATJE NIET RANZIGE SMEERLAP. WAT DENK JE NU? DAT IK ALS REACTIE OP JE SMERIGE OPMERKINGEN GA IN ZWIJM VALLEN, MET JE TROUWEN EN JE MEE GA NEMEN NAAR BELGIË? NO WAY VETZAK!!!" Maar ik hou dus gewoon mijn mond en rol eens met m'n ogen als ze creatief geweest zijn in hun opmerkingen. Voorbeelden ga ik jullie besparen. Vandaag trouwens mijn record gebroken: 28 minuten!
- Tegen 11u kom ik aan bij het weeshuis. Er horen dan eigenlijk geen kinderen thuis te zijn maar er zijn er altijd wel een paar die om één of andere reden niet naar school zijn geweest. Als er veel kinderen zijn dat hou ik me met hen bezig, maar meestal help ik wasgoed op te hangen of op te vouwen.
- Rond half 12 vertrek ik te voet naar de school waar ik enkele kinderen ophaal en met hen weer naar het weeshuis loop. De kinderen zitten verspreid over verschillende scholen waarvan sommigen een schoolbusje hebben en de oudere kinderen komen zelf naar huis dus meestal zijn dit maar 2 à 3 kinderen tegelijk. In het begin was dit een groot drama want de kleintjes wilden totaal niet luisteren en liepen alle kanten op. Normaal ben ik altijd de zachtaardige met tonnen geduld die een klein beetje over zich heen laat lopen als het schattige kinderen zijn, maar hier werkt dat niet dus ben ik overgegaan op de Surinaamse methode: heel hard roepen. Dat heb ik eigenlijk maar twee dagen hoeven doen en nu lopen ze braafjes met me mee.
- Bij thuiskomst moeten alle kinderen zich wassen ('baden' zeggen ze hier) en andere kleren aan trekken. De jongere kinderen hebben hier wel wat hulp bij nodig dus rond de middag ben ik meestal doorweekt van mee in de douche te staan.
- Daarna is er nog een beetje vrije tijd waarbij ik met de kinderen zit te spelen of ergens anders bij help. Als het droog is zitten ze vaak in de tuin hun kapotte fietsjes verder af te tuigen en willen ze dat ik hen voortduw. Rond mijn benen/heupen/nek/armen/... hangen is sowieso een leuke manier om de middag door te brengen.
- Dan is het etenstijd, meestal rond 13u30. Ik eet overdag gewoonlijk niets, door het warme weer is mijn eetlust nagenoeg nihil. De kinderen hebben vaste plaatsen aan tafel en moeten bidden voor ze mogen eten. 'Here, dank voor deze spijs en deze dranke. Amen' Er wordt altijd goed voor ze gekookt, meestal rijst met kip,vis uit blik of stukjes tv-worstjes en iets van groente.
- Daarna moeten de kinderen gaan rusten. Ze moeten allemaal naar hun kamer en zich daar rustig bezig houden of wat slapen. In de realiteit voorloopt dit net even anders. De bovenverdieping voor de meisjes wordt momenteel gerenoveerd dus vaak mogen ze niet op hun kamer. Daarbij is het in de andere kamers altijd interessanter lijkt het wel.
- Tegen 15u begint de naschoolse. Dan komen er juffen naar het weeshuis die samen met de kinderen huiswerk maken, bijles geven of helpen bij het studeren. Ook dit verloopt minder goed dan dat het klinkt. Soms ga ik dan naar huis, meestal help ik er nog even bij.
Vandaag en gisteren verliepen net eventjes anders. Ik heb de gewoonlijke dingen zoals baden, aankleden, pampers verversen, was vouwen, voorlezen etc. ook wel gedaan maar daarnaast heb ik mijn pop-up tandartsenpraktijk opgezet in de achterbouw van het weeshuis. Ik kon uiteraard geen boren en dergelijke meenemen dus voer ik alleen controles uit, de kinderen met gaatjes krijgen dan een afspraak bij de tandarts om deze te laten vullen. Ze gaan immers wel naar de tandarts, maar naar mijn mening niet voldoende. Een meisje van 12 zei me dat ze 'al' twee keer naar de tandarts was geweest bijvoorbeeld. Al bij al valt het nog mee, maar goed kan je hun tanden allesbehalve noemen. Ongeveer de helft van de kinderen moet van mij een afspraak krijgen om gaatjes te laten vullen, meestal meerdere en meestal zo groot dat het me verbaast dat ze hun tong niet open halen aan de scherpe randen van de kraters in hun tanden.
Een aantal kinderen heb ik ook al onder mijn toezicht laten poetsen. Ze moesten daarvoor hun tandenborstel en tandpasta voor me gaan halen, ze hebben immers hun eigen tandenborstel en een tube tandpasta per kamer. Ik heb echter een van de jongens betrapt toen hij van de zuster een nieuwe tandenborstel kreeg en hem uit de verpakking haalde, de zijne had hij 'net kapot laten vallen'. Dat lijkt me wel heel toevallig maar bon, hij heeft er nu in elk geval eentje...
 |
| mijn allereerste eigen praktijk, met ruimte voor verbetering |
 |
| volop in actie |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten