Matapica: allemaal beestjes!

Hoi lieve vriendjes!

Mijn excuses voor de vertraging maar ik heb de voorbije dagen met mijn laptop geworsteld om te proberen mijn foto's erop te zetten. Na een lange strijd is het me dan toch gelukt. Straks dus ook eventjes een fotoverslagje van de jungle etc.

Het voorbije weekend zijn we naar Matapica geweest. Dit is een natuurgebied bestaande uit een strand waar zeeschildpadden hun eieren komen leggen en een gigantisch moerasgebied. Samen met onze Nederlandse reisgenootjes boekten we een trip met de fiets waarbij we één nachtje op het strand blijven.

Zaterdagochtend moesten we om 8u in de stad klaaarstaan. Jep, het is officieel: mijn jetlag is voorbij en opstaan doet weer pijn. Afspraakpunt was de Zus&Zo, een bar die zeer populair is bij de Nederlandse stagiairs. Daar kregen we een fiets toegewezen en maakten we kennis met onze gids Youk. (Of hoe je haar naam ook schrijft... Joek?) Rugzak op de rug gegespt en gáán! Zelfs Youk vond het een uitzonderlijk hete dag, wat veel wil zeggen voor een land met een gemiddelde temperatuur van 35°c. Het fietsen hebben we dus zwaar onderschat, zweten geblazen!

We reden doorheen Paramaribo-Noord naar Leonsberg waar we met een bootje de Surinamerivier overstaken. Paramaribo-Noord is een chique villawijk die in schril contrast staat met het centrum en al helemaal met Paramaribo-Zuid waar het weeshuis gelegen is. Overal zwembaden, kunst, gigantische hekken en hordes tuinmannen om het gifgroene gras en de gesculpteerde struikjes te onderhouden. Aan de andere zijde van de rivier bezochten we Fort Nieuw Amsterdam. Dit is een verdedigingsfort op de oevers van de Suriname- en de Commewijnerivier dat werd gebouwd nadat een Franse piraat in 1712 zo was kunnen binnenvaren door zijn vlag op z'n kop te hangen zodat het op een Nederlandse vlag leek. Nu is het een openluchtmuseum. Toppunt van Surinaamse organisatieskills is de vuurtoren-boot. Om één of andere reden wilden ze die tijdelijk binnen de dijken leggen en om binnen te kunnen varen werd de dam gebroken. Toen realiseerden ze zich dat alle dorpen onder water liepen dus maakten ze de dam weer dicht mét het schip nog binnen dus dat ligt nu al jaren op het droge.

Pot waarin suikerriet werd uitgekookt

Daarna fietsten we verder tot in Mariënburg. Deze plantage was ooit een dorp op zich, het heeft zelfs eventjes een eigen munt gehad. Het was een suikerrietplantage waar ook een suiker- en rumfabriek aanwezig was. Alles is gigantisch vervallen en overgroeid met allerlei tropische planten, maar een oude bewoner van Mariënburg leidde ons trots rond. De man was een 80-jarige Javaan die nog zeer kranig rondhupste, ik mag hopen dat ik dat ook nog kan als ik 80 ben.

Daarna reden we naar een volgend overzetpunt waar we onze fietsen weer  in de kleine bootjes stapelden om nu de Commewijnerivier over te steken. Bij aankomst in Marghareta konden we eindelijk eens rustig gaan zitten en nog eens bami eten. Hier wandelde een tamme papegaai (Rani) rond die maar al te graag met ons op de foto wilde.

Bij Marghareta mochten we eindelijk onze fietsen achterlaten en stapten we over in kleine bootjes per vier personen. De lange, smalle bootjes hadden enorm lage zijkanten dus bij elke bocht was ik ervan overtuigd dat we water zouden binnen scheppen, maar dat viel best goed mee. Ons boottochtje duurde 2,5 uur waarbij we in steeds meer verlaten gebieden terecht kwamen. Eerst kleine kanaaltjes tussen de huisjes waarbij we onszelf moesten dubbelvouwen om onder de bruggetjes te passen dan moesten we uitstappen om de boot over een dijk te sleuren. Dit lukte voor geen meter tot twee behulpzame Nederlandse jongemannen ons eventjes kwamen helpen. Daarna kwamen we echt in moerasgebied vol speciale vogels, een triljoen rotmuggen en mangrovebomen. De zwarte mangrovebomen hebben speciale wortels in het water en de rode hebben er hele lange die als lianen naar beneden hangen. De vogels hadden namen zoals Amerikaanse schaarbek, witbuikreiger en niet te vergeten: de slootjeshoer. Haha! Verder heel veel mooie waterlelies, beetje de enscenering van de dansende waterlelies in de Efteling.

Na een kleine wandeling kwamen we eindelijk op het strand. Het was vloed dus er lag maar een klein reepje strand tussen de tropische bomen en de zee. Op dit kleine stukje strand stonden nog twee hutjes. Nu ja hutjes, een afdak op palen waartussen je je hangmat kon ophangen, niets fancy zoals muren of zo. De andere hutjes stonden op een stuk strand dat twee weken geleden door de stroming werd afgeslagen, dus er bleven weinig mensen slapen op Matapica.

Tijdens een wandeling over het strand kwamen we verschillende tamme honden tegen. Deze werden ooit door vissers meegenomen, maar leven nu op het strand van wat ze krijgen van de toeristen. Eigenlijk zagen ze er beter doorvoed uit dat de meeste huisdieren in Paramaribo. Een van deze honden zien we een put graven en vervolgens loopt hij weg met een klein schildpadje in zijn bek. We proberen het nog te redden maar alle hulp kwam te laat. We halen een gehavend schildpadje uit de put dat waarschijnlijk een klauw heeft gekregen van de hond tijdens het graven. Het blijkt een vechtertje want hij liep dapper naar de zee terwijl we de honden wegjoegen. Youk bekeek de put eens beter en vertelde ons dat het een nest soepschildpadden is dat zo meteen zal uitkomen. Snel onze camera en de anderen halen en daarna één van de mooiste dingen ooit mogen meemaken. De kleine schildpadjes zijn zo lief! Moederschildpad had hen iets te ver op het strand gelegd dus moesten we ze van de gids oppakken en een paar meter dichter bij de zee weer neerzetten. Wel niet meteen in de zee, schildpadden komen immers terug naar het strand waar ze geboren zijn maar leren dit te herkennen tijdens hun tochtje over het strand.

's Avonds maken we nog een wandeling en zien hierbij een gigantische leatherback eieren leggen. Ze leggen 70 tot 150 eieren per nest dus dat is enorm spectaculair. Helaas zijn er 's avonds een hoopje toeristen met bootjes afgezet en omdat het legseizoen bijna voorbij is durven hun gidsen niet verder te zoeken naar een andere schildpad. Zo staan we met bijna 50 man op die arme schildpad te kijken. Youk had ons op voorhand goed geïnstrueerd wat we wel en niet mochten doen, maar die andere onrespectvolle idioten hielden zich hier niet echt aan. Je moest stil zijn, aan de achterzijde van de schildpad blijven, nooit tussen de schildpad en de zee gaan staan, geen camera met flits gebruiken en alleen rood licht was toegestaan, maar aangezien het volle maan was, was licht niet echt nodig en was geen licht dus nog beter. Toen de schildpad haar nest weer had dichtgegraven raakte het (gigantische) beest gedesoriënteerd door de mensen die op plaatsen stonden waar ze niet mochten staan en kroop het eerst in rondjes vooraleer het de zee terug vond. Nena en ik konden die idiote Indiërs bijna kelen, maar gelukkig zei Youk dat zij nog nooit zulke grote groep had meegemaakt dus dat dit uitzonderlijk was.


We liepen nog een eindje verder op zoek naar een andere schildpad maar helaas. Na een lange strandwandeling kwamen we terug aan bij ons hangmattenkamp waar een volgende verrassing op ons wachtte. De jongens hadden twee kleine kaaimannen gevangen. Iedereen mocht ze eens goed bekijken, kort fotomomentje en daarna werden de beestjes uiteraard weer netjes terug gezet in het moeras.

Een nachtje in de hangmat met klamboe bleek minder rampzalig dan verwacht, alleen een stijve arm. 's Ochtends een verfrissende duik in de zee en daarna ontbijten met boterhammen met choco mmm! Tijdens het inpakken krijgen we nog eventjes bezoek van een paar doodskopaapjes, zo schattig!


Na het ontbijt beginnen we aan onze terugweg. Weer eerst de bootjes en dan fietsen. We eten lunch op de plantage Frederiksdorp, die netjes gerestaureerd is tot een hotel. Ze hebben al hun kleine vondsten zoals flessen, potten, scherven, oude strijkijzers etc. in een kleine kamer gezet die ze het 'museumpje' noemen. Weetje: de term misbaksel komt van gebakken potten met een foutje in.

Daarna zetten we onze helse fietstocht weer verder, waarbij we wederom twee keer een rivier oversteken. In de late namiddag bereiken we eindelijk Zus&Zo waar iedereen naar Argentinië-Duitsland zit te kijken. Nena en ik besluiten om niet meer met onze rugzak door de stad te lopen naar de bus, maar gewoon een taxi te bellen. Daarna eindelijk heerlijk douchen (het koude water is heerlijk op zo een moment) en meteen m'n bed in gerold.

Ik weet het, het was een belachelijk lang bericht. Maar ik kon toch moeilijk alle fantastische details weglaten?