Maar ik ben hier nog geen dag, of ik mis Suriname al weer. De vriendelijke mensen, de beweeglijke stad, het klimaat, het groepje meisjes dat we daar leerden kennen, de bakabana's, de kinderen, de mooie gebouwen,...
Dit was niet gewoon een reis, dit was de meest leerrijke ervaring die ik meemaakte tot nu toe. Hoe hard je ook studeert of leert, dit kan je niet leren. Om écht van de kleine dingen te genieten, om het leven te accepteren, om je plan te trekken in een vreemd land,... Er zijn geen woorden voor de veranderingen die hebben plaatsgenomen binnen in mijn diepste zelf. Ik hoop dat ik deze nieuwe waardevorming niet te snel vergeet, want ik vind het wel beter zo.
Buiten dat deze ervaring voor mij heel erg belangrijk was, ben ik ook tevreden met wat ik heb kunnen realiseren in de school. We weten allemaal dat één maand echt te weinig is voor fundamentele veranderingen, maar met het fonds dat we verzameld hadden heb ik toch iets kleins kunnen veranderen. En zeggen ze niet dat alle kleine beetjes helpen? Even een opsomming van het voornaamste dat we hebben gekocht voor de school:
- 2 Hele grote dozen met sportmateriaal (de school gaf zelf aan dat ze hier dringend nood aan hadden). Deze dozen waren gevuld met: 5 basketballen, 5 voetballen, 5 softballen, 5 badmintonsetjes, 30 tennisballen, zelfgemaakte lintjes voor teamverdelingen aan te geven, 24 kegeltjes en een pomp om de ballen weer op te kunnen pompen.
- 1 Box per klas van de naschoolse opvang (eentje voor klas 1 en eentje voor klas 2) waarin zeker 15 leesboeken zaten met bijhorende opdrachtbundel die we zelf samenstelden (15 boeken per box, dus 30 in totaal), 12 werkschriftjes, 12 potloden, 5 puntenslijpers, 5 gommen( vegers), 12 balpennen en 6 rode balpennen voor de leerkracht. Met deze boxen kunnen de juffen na ons weer verder met de kinderen.
Toen we ons materiaal gingen afgeven op de school waren de leerkrachten en directie sprakeloos, ze konden enkele uitbrengen 'wauw, dit is geweldig...', de kinderen wilden meteen met het sportmateriaal aan de slag gaan en toen ik zei dat het mijn laatste dag was werd ik nog eens uitvoerig bedankt. Echt, het geeft zo'n kik als mensen je zo bedanken... Uiteraard wil je gewoon goed doen, maar dat ze zo zouden reageren had ik echt niet verwacht. Het geeft me een goed gevoel dat ik iets heb kunnen bijdragen aan de educatie van deze kinderen.
Ik heb foto's van het materiaal, maar die staan nog op mijn reiscomputertje, dus die komen later nog. Het kopiëren duurt namelijk heel erg lang!
Dit was hoogstwaarschijnlijk ons laatste blogbericht, dus een bedankje is misschien wel op zijn plaats. Ik wil in eerste plaats mijn familie en vrienden bedanken voor alle steun (financieel, maar eigenlijk vooral het ondersteunde aspect: Ga ervoor!), ik was best wel bang om deze grote stap te zetten, en zonder jullie had ik het nooit gedurfd! Op de tweede plaats, maar zeker even belangrijk wil ik iedereen bedanken die wafeltjes heeft gekocht om het weeshuis en dus ook de Sint Elisabethschool te steunen. Zoals je kan zien hebben we heel wat nuttige bijdragen kunnen leveren. Verder wil ik nog iedereen aanmoedigen om ooit in je leven iets gelijkaardig te doen. Ga niet gewoon op reis, maar ervaar, leef zoals de locals, proef en geniet. Denk nooit: zoiets is niet voor mij weggelegd, ik kan dat niet. Ga ervoor!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten