Op z'n Surinaams

Hoi allemaal!
Ik wilde m'n vorige berichtje nog verder afmaken met een paar typisch Surinaamse voorvalletjes die we hier al meegemaakt hebben.

Ook al vallen de busjes hier bijna uit elkaar, zijn ze beschilderd met het soort tekeningen die je op kermisattracties ziet, hebben ze stickers met "lekker ding" en dergelijke op de ramen hangen en zijn ze nog niet half zo groot als de bussen bij ons, De Lijn kan er toch nog wat van leren. Er rijden er superveel en je kan ze overal laten stoppen. Als je naar de bus zwaait dan stopt ze zodat je kan opstappen, je hoeft niet aan een bushalte te staan. Als je weer van de bus wilt dan druk je op het belletje en dan stopt de bus vrijwel meteen. Betalen doe je bij het afstappen: 1,25 SRD per rit. Aan de koers van vandaag is dat ongeveer €0,28 dus echt spotgoedkoop. Van zodra er genoeg mensen op de bus zitten vertrekt ze en aangezien de busjes vrij klein zijn, is er zo dus bijna elke 3 minuten wel een volgende bus.

Surinamers (vooral de mannen, maar zeker niet alleen de mannen) hebben geen filter, ze roepen gewoon alles wat ze denken en claxonneren naar alles dat ze zien. Wij als bakra (blanken) zijn natuurlijk ongelooflijk interessant en verdienen nog meer commentaar dan gewoonlijk. "Goedemorgen dames, lekker geslapen?" "Dag dames, nog niet teveel muggenbeten?" Zulke beleefde commentaren zijn goed bedoeld en kan je ook maar best beantwoorden met een begroeting. Als je hen negeert en gewoon doorloopt -mijn standaardreactie op het typische "meisje meisje"-geroep in Antwerpen- dan vinden ze je heel erg onbeleefd en dat zeggen ze dan ook. "Het is gewoon een kwestie van beleefdheid hoor, je hoeft niet zo asociaal te doen!"
Uiteraard zijn er ook de iets minder beleefde mannen, die negeren we natuurlijk wel. Ik zou ook niet weten hoe ik moet reageren op "Hé schatje, wat heb jij een mooie benen!". En dan zijn er natuurlijk nog de degoutante kusgeluidjes die je doorheen de hele stad achtervolgen.

De mensen zijn hier allemaal zo behulpzaam, daar kunnen wij Belgen nog wat van leren! Zo stonden we op de verzamelplaats voor de bussen een beetje rond te kijken welke bus we nodig hadden en meteen werden we aangesproken door een lieve Indische dame. Ze vroeg waar we heen moesten en wees niet gewoon de bus aan, maar bracht ons persoonlijk tot bij de juiste bus en vroeg nog eens aan de buschauffeur of het wel de juiste was. Ze liep pas weer door toen we veilig op de bus zaten. Zelfde gebeurde toen we een taxi zochten en we er via de telefoon geen konden bereiken. Toen we in een winkel vroegen of er een ander taxibedrijf in de buurt was, begon de baas van de winkel met zijn gsm taxi's te bellen. Toen die allemaal bezet bleken te zijn, stuurde hij een werknemer om ons te escorteren naar het dichtst bijzijnde taxibedrijf.

Dan is er natuurlijk het klimaat. Het is hier heel erg warm, rond de 35°c ongeveer overdag en 's nachts koelt het niet echt veel af. Het is ongelooflijk vochtig, dus je bent heel de tijd klam. Dit is natuurlijk een ideale leefomgeving voor insecten dus we staan al helemaal vol muggenbeten. Verder regent het vrijwel elke dag en nog geen klein beetje. Eerst begint het te waaien, dan zie je donkere wolken en het volgende moment stort de hemel naar beneden. De straten komen dan onder water te staan want die kunnen zoveel regen niet slikken en veel wegen zijn niet geasfalteerd dus die hebben dan hele diepe putten en plassen.


De supermarkten zijn vrijwel allemaal uitgebaat door Chinezen en zitten buiten het centrum op elke straathoek. Er is vrijwel niets vers te vinden, een paar stukken fruit met bruine plekken en wat buitenaards uitziende groenten. Voor de rest is alles gedroogd of zit het in de diepvries. Echt gezond koken zit er dus niet echt in. De meeste producten hebben Indische of Chinese opschriften, maar soms zit er eens iets tussen van de Colruyt (al is er hier uiteraard geen Colruyt) of Knorr ofzo.

Het meest typische gerecht hier is kip met rijst. Sinds we zijn vertrokken hebben we al 5 keer kip gegeten dus vanavond gaan we eens iets zonder kip (Surinaams synoniem voor vegetarisch haha) klaarmaken. Het wordt bami met wokgroenten, zo een beetje het tweede nationale gerecht.

Verder kunnen de Surinamers geen bal organiseren, alles is hier een zootje.
*We hebben drie banken moeten proberen voor we er eentje vonden waar je met een Europese bankkaart kunt geld afhalen, niet dat het bij die andere aangegeven stond dat dat daar niet kon.
*Mijn gsm heeft volledige verbinding, ik kan bellen en smsjes ontvangen maar berichten verzenden lukt me niet. Proximus heeft me verzekerd dat het probleem bij de Surinaamse operator ligt dus TeleG en ik zijn momenteel geen goede vrienden. Bij Nena lukt het wel, dus ik ben enorm gefrustreerd.
*In een winkeltje waar ze shampoo verkochten stond er 5 man personeel om je shampoo aan te geven en met de hand een rekeningetje te schrijven. Daarna moest je nog naar een zesde mevrouw waar je dan moest gaan betalen. De ratio personeel-klanten was 3:1 en nog steeds duurde het een eeuw.
*We kregen te horen dat we ons moesten aanmelden bij de vreemdelingendienst voor een extra stempel in ons paspoort waarbij je je vliegtuigticket moet voorleggen om te bewijzen dat je echt wel weer weg gaat. Maar daar aangekomen (en het was super afgelegen) bleek dat we alle stempels al hadden gekregen op de luchthaven en dat dus helemaal niet hoefden doen!
*We krijgen steeds adressen met een huisnummer als we ergens heen moeten, maar Surinamers werken helemaal niet met huisnummers. Je moet de naam van het huis of een winkel noemen als je ergens heen wil. De meeste huizen hebben niet eens een huisnummer ophangen en als je de bewoners vraagt welke nummer hun huis is, weten ze dit meestal zelf niet eens.

We gaan hier ongetwijfeld nog meer Surinaamse dingetjes leren kennen en die zal ik dan uiteraard ook met jullie delen. Er volgt nu waarschijnlijk eventjes radiostilte dit weekend want we trekken nog even de jungle in voor we in het weeshuis beginnen. Maar gezien de lengte van mijn laatste twee berichtjes denk ik dat jullie wel eventjes genoeg info hebben gehad.