Vandaag zijn we gaan kennismaken met de mensen van St. Claudia A samen met nog een derde vrijwilligster uit Nederland, Nanne. Op voorhand hadden we vaak negatieve dingen te horen gekregen over het weeshuis, vooral over de onvriendelijke medewerkers. Ik was dus oprecht verbaasd toen de zuster die ons begroette, haar (lelijke) gouden tand bloot lachte. Toegegeven, de andere vrouwen gunden ons weinig aandacht maar eigenlijk vind ik het logisch dat je niet elke keer weer enthousiast wordt bij de zoveelste vrijwilliger die toch maar weer weg gaat. We werden rondgeleid door Jamie, een Nederlandse vrijwilligster die de voorbije 5 maand bij St. Claudia A gewerkt heeft en morgen weer naar huis gaat. Ook zij vertelde ons dat de medewerkers best wel meevielen, maar dat je zelf erg veel moeite moet doen om contact met ze te maken want op zich zijn ze niet in je geïnteresseerd.
We kwamen in de voormiddag, dus normaal gesproken zouden de kinderen dan op school moeten zitten. Dit was echter niet het geval, sommige kinderen waren al weer thuis. Waarschijnlijk had hun leerkracht er eventjes genoeg van voor vandaag, dat komt wel vaker voor in Suriname. De jonge kinderen waren erg nieuwsgierig en kwamen mee luisteren toen we ons voorstelden aan de zusters. De kinderen die het niet goed hadden kunnen horen, kwamen ons aanwijzen en riepen dan naar de rest: "En hoe heet deze? En die?" Als je hen dan zelf aansprak waren ze dan weer wel verlegen, maar iets zegt me dat dat niet lang zal duren. De oudere kinderen bleven meer op een afstandje en stonden ons weinig subtiel te keuren. Maar dat kon ik hen moeilijk kwalijk nemen, drie blanke blondjes zijn immers nogal een attractie in Paramaribo. Het grappige is dat wij hier worden bestempeld als 'kleurlingen'. De zuster stond er op dat zij een taxi zou aanhouden en de prijs bespreken want wij kleurlingen zouden waarschijnlijk teveel moeten betalen.
Momenteel wordt de buitenkant van het weeshuis gerenoveerd en ook de binnenkant staat nog gepland. Dat is wel erg nodig want het hele gebouw staat scheef, wanneer het regent lekt het plafond op de bovenverdieping, één van de douches is kapot en één van de kamers is gewoonweg niet toegankelijk. Voor het weeshuis loopt een grachtje dat vreselijk stinkt en er erg giftig uitziet. Er liggen ook hopen afval voor de deur, net als in de rest van de stad. Maar de voorgevel is al netjes opgeknapt en een vriendelijke werkman hing in de stellingen om het nog verder af te maken.
Beneden zijn er de gemeenschappelijke ruimtes, een kantoortje, een wasplaatsje, de keuken, douches, toiletten, wat opbergruimte en de slaapkamers van de jongens. De gemeenschappelijke ruimte is net zoals onze eigen woning open met dievenijzer rond. Hier lag kleine Cleo (met zijn 2 jaar de jongste bewoner) in zijn kinderbedje te slapen, midden in de drukte maar dat leek hem niet te deren. In de tuin staan relatief nieuwe speeltuigen dus de kinderen kunnen fijn buiten spelen, maar toen wij aankwamen wilden ze uiteraard allemaal binnen zijn om ons te bekijken.
Op de bovenverdieping zijn de slaapkamers van de meisjes, 3 douches waarvan er eentje dus niet werkt en een kleine ontspanningsruimte, voor de jongens is de hele verdieping verboden terrein. In elke slaapkamer staan 3 à 4 stapelbedden en verder niet zo veel. De slaapkamerverdeling gebeurt op basis van hun leeftijd, er is een slaapkamer voor de oudere meisjes en twee voor de jongere meisjes. In de badkamer hing een brief van de tandarts die in februari geklaagd had over de mondhygiëne van de kinderen: hun mond was smerig toen ze op controle kwamen en ze krijgen steeds meer gaatjes. Ik ga dus zeker tanden-poets-lessen geven!
Er zijn meer dan 35 kinderen ingeschreven bij St. Claudia A maar die wonen niet allemaal effectief in het weeshuis. Ze waren er nu niet allemaal, maar ik geloof dat er een stuk of 25 kinderen in het weeshuis wonen waarvan er 4 hiv-positief zijn. Er woont ook nog één oudere dame met hiv, de laatste van de vrouwen van het oorspronkelijke opvangtehuis dat niet op kinderen maar op volwassen vrouwen met hiv gericht was. Verder woont er ook nog een meisje (of vrouw, Nena en ik discussiëren nog over haar mogelijke leeftijd) met een mentale handicap. Ze wilde ons steeds aanraken en handen geven, wat op zich geen probleem was maar ze had best veel kracht dus je hand weer terug krijgen was niet evident. Ze kan niet praten maar maakt continu ofwel hele hoge geluiden ofwel een soort van lage grommen. Hier hadden we ons niet op voorbereid dus dat is toch weer eventjes bijstellen.
Foto's heb ik nog niet gemaakt, dat leek me een beetje onbeleefd zo op onze eerste dag. Maar die komen in de komende weken zeker wel. Ik wilde er eigenlijk een foto vanop het internet bij zetten, maar die zijn niet meer relevant omwille van de renovaties.
Ik wilde nog meer vertellen over onze andere belevenissen van vandaag maar dat zal voor straks zijn want het is net eventjes gestopt met regenen dus we willen snel even langs de supermarkt. Straks meer! ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten